Marriet Mittendorff

Iedere week schreef OUD-burgemeester Marriët Mittendorff op de gemeentepagina in Hét Gemeentenieuws over haar bezigheden en ervaringen als burgemeester.

U kunt haar blogs van het afgelopen kwartaal hieronder nog enige tijd teruglezen.

  • Beste inwoners,
    Het is mijn tijd om plaats te maken voor een nieuwe burgemeester en daarom zeg ik u vaarwel. Voor mij was het een fijne tijd en ik heb mijn best gedaan om het ook voor u een goede tijd te laten zijn, met alle beperkingen die het ambt met zich mee brengt. Ik heb het fijn gevonden u te ontmoeten, naar u te luisteren, na te gaan of ik iets voor u kon betekenen en blij te zijn als het goed met u ging. Soms kon ik echt van betekenis zijn, en andere keren weer helemaal niet.
  • Aangeschoven bij een groepje bloemschikkende dames herinner ik mij de vroegere dagen rond kerst. Ons warme huis met de geur van de kerstboom vermengd met lekkere ovenluchtjes van vlees of rijzende cake. Mijn moeder die nog iets leuks gevonden had wat ik ook in de kerststukjes kon verwerken. Zij zong, druk bezig, volop mee met enkele kerstliedjes op de radio en prees ondertussen mijn gepruts met takjes hulst en kerstballen. Ik vond het fijn, maar ook wel weer heel gewoon. Ik wist niet beter dan dat het veilig was, dat het fijn was, dat het schoon was, dat ik eten kreeg, en met regelmaat een dikke zoen. Ieder kind zou je gunnen zo op te groeien en bijvoorbeeld zomaar bij het bloemschikken jaren later daar aan terug te kunnen denken.
  • We beleven een bijzondere december. Voor de kinderen altijd al een spannende maand met sinterklaas, kerst, cadeautjes, vakantie en vroeg donker. Daar komt nu alles rondom corona bij, inclusief het uitvallen van lessen. Verscherpte maatregelen zijn er voor iedereen, waarbij het nemen van verantwoordelijkheid steeds nadrukkelijker een aandachtspunt is. Agressiviteit op straat en tegen hulpverleners. De nu al lang durende overbelasting van mensen die zorgtaken hebben en proberen mensenlevens te redden. De eenzaamheid bij jong en oud. De puzzel voor ondernemers die juist in december op meer inkomsten rekenen. Minder sporten en andere leuke dingen doen zoals samen uit eten en naar het theater. We moeten andermaal en met elkaar constateren dat het nu nodig is. Leren omgaan met een virus dat voorlopig niet weg is. Hoe moeilijk soms, laten we ons houden aan de basisregels, vaccineren waar dat kan, en elkaar vooral blijven steunen.
  • Wat doet een burgemeester zoal de hele dag? Die vraag probeer ik onder andere te beantwoorden in mijn wekelijkse stukjes, maar deze worden nog niet gelezen door de kinderen van groep 3 en 4 van de basisschool. Vandaar dat ik dat onlangs aan Floor en Teun en nog 15 andere kinderen mocht uitleggen. Het zijn snelle leerlingen. Binnen de kortste keren weten ze dat je moet lobbyen om er een voorstel door te krijgen in de gemeenteraad. Burgemeester worden dat zien de meesten niet zo zitten, behalve als ze het kunnen combineren met topsport. Dat lijkt me inderdaad een interessante combinatie.
  • Deze week ben ik begonnen met afscheid nemen van de gemeente. Ja, ik weet wel dat het officieel op 12 januari zover is, maar toen mij werd gevraagd hoe ik mijn afscheid wilde, heb ik gezegd dat ik het graag klein houd. Als ik nou eens gewoon bij een aantal activiteiten aansluit, dan vind ik dat veel persoonlijker dan wanneer ik in een grote zaal handjes ga schudden. En het is ook een stuk goedkoper. Dus nu sluit ik hier en daar aan, bij vergaderingen en zo, en als het uitkomt neem ik koekjes mee. Dan kunnen we elkaar nog even spreken en hoeven die mensen niet naar het gemeentehuis te komen. Achteraf is dat, nu we weer met Covid te maken hebben, ook helemaal geen slecht idee. 
  • Sinterklaas is in het land en dat is voor velen een mooi feest. Ik denk dat veel kinderen er reikhalzend naar hebben uitgezien. Net als veel ouders en opa’s en oma’s die zich hebben voorbereid om die gespannen en blije kindergezichten te kunnen zien. Veel is georganiseerd en als dan alles weer achter de rug is, dan is er de voldoening van een goed geslaagd feest. Zo had het kunnen zijn; zo is het jaren geweest. Maar dit jaar is het net als vorig jaar heel anders. Zelf had ik er ook naar uit gezien. Kort voor mijn afscheid nog die feestelijke stemming meemaken. Maar er waren te veel signalen van zorg, dus met elkaar moeten we verstandig zijn. Moeilijk. Overigens geldt datzelfde ook voor het carnaval, dat rond deze tijd begint. Deze maand is riskant maar mogelijk kan dat volgend jaar nog in orde komen, compleet met optochten en feest. Daar duim ik voor.
  • Daar gaan we weer, mondkapje op en nog vaker dan voorheen het vaccinatiebewijs tonen voordat we ergens naar binnen mogen. Het is even wennen en dat gaat waarschijnlijk moeizamer dan het afleren door het afschalen van de regels. Maar als we op die manier akelig ziek-zijn en zelfs voorgoed afscheid nemen kunnen voorkomen, dan moeten we dat zeker doen. Gelukkig zijn al veel mensen ingeënt en is de kans - ook als zij ziek worden – om te overleven hierdoor heel groot. Ik hoop dat we ons goed houden aan de maatregelen en dat daarbij voldoende mogelijkheden voor enig vertier overblijven.
  • Soms wil ik wel eens politieagent zijn. Deze week nog, rijdend voor een dure auto met een mevrouw erin die druk aan het bellen is. Met haar mobiele telefoon tegen haar oor zwiert ze achter me aan door de bochten en over rotondes, ondertussen breeduit lachend. Ik zou maar wat graag extra lang voor een rood licht willen stoppen en dan rustig naar haar auto lopen om te vertellen wat ik er van vind.
  • In de Stevenskerk wordt gevierd dat de Radbouduniversiteit al 98 jaar bestaat. Ik vind het altijd een mooi gezicht als de hoogleraren binnenkomen, volgens eeuwenoude traditie gekleed in zwarte toga’s met baret. Voor hen ben ik blij dat ze al zo’n anderhalve eeuw niet meer in die kledij lesgeven. Ik word verrast door de lezing over een wet die onlangs is aangenomen. In die wet wordt verplicht gesteld dat raden van toezicht voor een derde uit vrouwen moeten bestaan. Heel precies wordt uitgelegd dat er toch allerlei manieren zijn om daar weer onderuit te komen. Dat is echt jammer. De wetgever heeft er toch lang genoeg over kunnen doen om een goede wet te maken.
  • Over vijf maanden mag u een vakje rood kleuren bij de naam van degene die u vanaf volgend jaar graag in de gemeenteraad ziet. De partijen zijn druk bezig met het zoeken naar mensen die u straks hopelijk op de lijsten ziet staan. Een drukke tijd, want er zal ook een programma gemaakt moeten worden. Ook een tijd waarin verschillende mensen meer willen weten over gemeentelijke politiek. Dat kan, want net als vier jaar geleden is er een cursus voor degene die hierin geïnteresseerd zijn. Inmiddels hebben deze cursisten met raadsleden gesproken, debattraining gehad, over financiën en procedures gehoord, en nog veel meer; kortom, vijf avonden gemeentepolitiek bedreven. Erg leuk. Nu maar hopen dat we hun namen terug zien op de lijsten.
  • In de prachtige grote rijhallen in Overasselt, die op andere dagen door paarden in bezit worden genomen, staan één keer per jaar heel erg veel marktstandjes met van alles en nog wat. Uit de wijde omgeving komen mensen, blij dat het weer kan. Ieder jaar trekt het veel publiek. Ik had verwacht dat er nog meer aanbieders uit onze gemeente zouden zijn, met koekjes, planten, nestkastjes, handwerkspullen en meer zaken van eigen fabricaat. Dat had ik nog leuker gevonden. Maar we gingen wel met heerlijke aardbeien naar huis.
  • Handen schudden, we zijn het haast verleerd. Het valt me op dat nog veel mensen liever wat afstand houden bij ontmoetingen. Zelf loop ik ook nog niet met uitgestoken hand op iemand af; het voelt wat vreemd. Maar als u dit leest, zijn we alweer een week verder en dan kan het zo maar weer heel gewoon zijn. Wie weet. Maar wat heerlijk dat we weer zoveel samen kunnen doen, waaronder veel dat eerder moest worden uitgesteld.