Bij de gemeente zitten we al weer helemaal in het ritme van alledag, inclusief de avondvergaderingen. Net alsof er helemaal geen kerstvakantie en jaarwisseling is geweest. Maar af en toe komen we in de gesprekken nog even terug op hoe iedereen die periode heeft ervaren. Het meest gegeven antwoord is: “Anders!”, het was anders dan alle voorgaande jaren. Het was rustiger, minder mensen nabij, minder spannend. En tussen de regels door klinkt een groot verlangen naar sociaal contact.

Dat laatste zit er voorlopig nog niet in. De vaccinatie is gestart maar de besmettingen gaan nog ongebreideld door, en daarmee de andere manier van leven. In de media volop meningen over het vaccineren, en in de Tweede Kamer debatten over dit onderwerp. Ik weet niet of ons land beter wordt van al dat praten. Misschien moeten we gewoon de handen uit de mouwen steken. Dat doen ze in de zorg en ik zie tal van mensen die al dan niet op vrijwillige basis een grote bijdrage aan de verbinding tussen mensen leveren en aan het op orde houden van een positieve samenleving. 

Praten kan natuurlijk wel helpen om frustraties of zorgen te verwerken. Ik merk die behoefte in deze tijd heel sterk omdat mensen vaker dan gebruikelijk een gesprek met mij willen omdat ze teleurgesteld of bezorgd zijn. In andere tijden praten ze daarover met buren of familie, en dat lucht dan enigszins op. Maar nu mensen weinig contacten hebben, worden verdriet en zorgen alsmaar groter. Het lijkt wel of in Coronatijd alles een beetje wordt uitvergroot, het genieten van de kleine leuke dingen, maar ook de spanningen. Daar kunnen we elkaar bij helpen.

Voor de raad en het college is 2021 het laatste volledige jaar, want in maart 2022 zijn de verkiezingen voor de gemeenteraad. De maanden vóór en ná de verkiezingen gebeurt er meestal niet zoveel als het gaat om belangrijke besluiten. Dus we moeten zorgen dat dit jaar nog veel besluiten genomen worden die dit jaar en het jaar daarna uitgevoerd kunnen worden. De medewerkers van de gemeente, die grotendeels thuis werken, hebben nog het nodige te doen. Ik vind het knap om te zien hoe ze ondanks de huidige beperkingen toch in volle vaart hun stukken leveren. Natuurlijk zal, net als in iedere organisatie er heus wel iemand zijn die van de vrijheid gebruikmaakt, om er ongemerkt de kantjes van af te lopen. En er gaat ook wel eens iets fout. Maar ik zie mensen zoveel leveren dat ik echt onder de indruk ben, en dat mag ook wel eens gezegd worden.