Mensen die de hele dag achter het scherm vergaderen zijn beter af dan mensen die de hele dag niemand zien. Toch is scherm vergaderen ook niet gezond, zo las ik, omdat het echte oogcontact ontbreekt. Wel een gezicht zien, maar elkaar niet echt aankijken schijnt energie te kosten. Ik merk dat eerlijk gezegd zelf ook omdat ik na een dag scherm kijken gewoon moe ben. Dat heb ik niet als ik een hele dag mensen spreek die ik echt in de ogen kan kijken, want daar krijg ik wel energie van.

Na zo’n lange ochtend schermbesprekingen trek ik op een dag mijn wandelschoenen aan. Ik spijbel dus een beetje als ik over de dijk bij Overasselt loop. Het miezert. Op ruime afstand zie ik in de drassige uiterwaarden bij de Maas een man bij een trekker en een grote wagen. Met een lang mes kapt hij de stam van struiken boerenkool door, haalt de onderste bladeren eraf en zwiept de struik op de wagen. De wagen is al behoorlijk vol. Honderden struiken moeten er al op liggen. Ik ben zo blij dat ik dat niet hoef te doen in kou en regen. Bij mijn volgende bord warme stamppot denk ik vast heel dankbaar aan de mensen die ons van boerenkool en andere groenten voorzien. Al heeft die man daar niet zoveel aan natuurlijk. Maar toch, de winst zit in het moment van besef dat eten niet vanzelf op ons bord komt. Moet ik toch vaker doen, zo’n wandeling, want iedere keer zie je weer iets dat opvalt. En na dat uurtje frisse lucht is beeldbellen weer veel beter te doen.

Maandelijks praat ik apart met alle managers van de gemeente. De gesprekken gaan, zeker in deze tijd, over hun zorg voor de medewerkers. Hoe houden we de mensen gemotiveerd en hoe zorgen we ervoor dat ze in verbinding blijven met elkaar, terwijl we ook moeten zorgen dat ze zo min mogelijk kans lopen besmet te worden. Nu de lockdown langer duurt, wordt het voor steeds meer medewerkers echt moeilijk. Ze willen graag deel uitmaken van een team en zaken overleggen. Eerder liep je dan even bij elkaar binnen maar er is niemand; de gangen zijn leeg, er is geen gezelligheid. De fijne plek in het gemeentehuis is er niet meer. Gauw even iets ophalen lukt nog net, maar ook dan tref je niemand. Voor de managers een voortdurend aandachtspunt om iedereen prettig te laten werken. Zo zal het op veel andere plekken ook zijn.

Als college wilden we een dag besteden aan het op een rijtje zetten van wat er dit jaar allemaal achter elkaar moet gebeuren. We hadden dat al eind vorig jaar gepland, maar voor zo’n bijeenkomst moet je bij elkaar kunnen zijn en dat is ook nu nog niet mogelijk. Dat is jammer, want als het klaar is kunnen we de organisatie meer duidelijkheid verschaffen. Maar tegenwoordig moet iedereen veel accepteren wat door de omstandigheden niet anders en sneller kan. Het blijft zoeken, passen en meten om de dingen voor elkaar te krijgen.