Dit is het laatste stukje dat ik dit jaar voor u kan schrijven. Ik hoop dat u ondanks alles een mooie kerst kunt vieren. Het is voor u vast veel rustiger geweest, meer ingetogen dan in andere jaren, denk ik. Al kan ik van een afstand niet echt bevroeden hoe het bij u was. Misschien hebt u wel vooral gemis gevoeld, omdat u mensen die u graag in de buurt hebt niet in de ogen kon kijken en niet hun hand kon vastpakken. Misschien was het juist extra fijn omdat u dit jaar nou eens niet met piekende haren en zere voeten voor een stoet mensen aan het koken en redderen was. Of mogelijk was het super ontspannen, omdat u niet achter elkaar van hot naar her hoefde te reizen voor bezoek aan ouders, schoonouders, tantes en meer mensen die u verwachtten. Misschien dacht u zelfs wel: ik wilde maar dat het ieder jaar zo was dat we rustig met het eigen gezin in huis konden zijn.

Veel mensen komen er dit jaar helemaal niet aan toe om rustig thuis te zijn. Die staan in overalls met capuchons en mondkapjes naast bedden en doen wat ze kunnen om onze ouders, onze kinderen, onze familie of onze vrienden te redden. Zelfs mensen die op straat staan te schreeuwen en weigeren zich te bekommeren om welke regel dan ook, worden liefdevol in het ziekenhuis behandeld. Soms voelt het leven onrechtvaardig. In het jaar 2020 is heel duidelijk geworden hoe verschillend mensen kunnen denken. Net als duidelijk geworden is dat het ik-tijdperk nog niet voorbij is.

2020 is ook een jaar waarin veel mensen veerkracht hebben ontwikkeld. Veel gewoontes waren niet langer effectief. Er waren nieuwe vaardigheden nodig en nieuwe inzichten zijn ontstaan. Er zal veel gehuild zijn, stel ik me zo voor. Niet alleen om zieken, om stervenden, om onvolledig afscheid, om eenzaamheid bij geliefden. Ook omdat dromen die jarenlang gedroomd en vormgegeven waren niet uit konden komen, zoals dat net gestarte bedrijf na jaren sparen en ideeën uitwerken. Opeens is alles zomaar weg, met alleen de rijkdom van ervaring nog over. Dan is veerkracht nodig en mensen die in je geloven. Uithuilen, opnieuw beginnen en andere manieren zoeken. De tijd stelt ieder van ons voor andere opgaven. Covid -19 zullen we gaan beschouwen als een van die vele ziektes waar je je tegen in kunt enten, maar het jaar waarin het bij ons kwam zullen we ons nog lang herinneren.

Het mooie van een nieuw jaar is, dat het als een onbeschreven blad is. We nemen de lessen uit de geschiedenis mee om het te vullen, maar we hebben kort geleden geleerd dat de wereld zomaar heel anders kan zijn dan we van te voren dachten. Misschien is 2021 wel het jaar waarin we beseffen dat we met elkaar moeten samenwerken om een mooie en veilige aarde te houden, of waarin we medicijnen ontwikkelen voor mensen die heel ziek zijn en die daarmee genezen kunnen worden. Misschien gaan in 2021 meer mensen aandacht geven aan de buurt waarin ze wonen en waar ze elkaar helpen met allerlei dingen en daar plezier aan beleven. Misschien komen er resultaten van uitvindingen waar we nu nog geen weet van hebben maar waardoor iets veel gemakkelijker wordt. Misschien beseffen landen en groepen mensen dat geweld geen bijdrage levert aan een fijne wereld. Misschien leren we om wat blijer te zijn met de dingen die er al zijn, misschien…misschien hebt u uw eigen gedachten en mogelijke dromen over wat 2021 voor u kan betekenen, en over wat u voor anderen kunt betekenen.

Dit jaar heb ik u als inwoner van onze gemeente minder vaak kunnen treffen dan in voorgaande jaren. Dat spijt me. Zelf krijg ik energie van de bezoeken bij u thuis, tijdens gesprekken op allerlei plekken en soms ook in vergaderingen. Ik hoop dat volgend jaar een jaar van ontmoetingen wordt. Voor u en voor mij. Ook hoop ik dat we in 2021 met elkaar gezond blijven, met elkaar nog beter leren samen te leven, te werken, te streven naar een gemeente waar alle mensen zich op hun plek voelen.
Een goed en gezond 2021 gewenst!