Rijp op daken en weilanden; de winter piept op een ochtend even om de hoek, om al snel weer ruimte te maken voor een zonnetje. Dan realiseer je je dat Kerstmis niet meer ver weg is. De lichtjes bij de huizen en versieringen op straat versterken dat gevoel. Door Overasselt rijden is leuk omdat aan beide kanten van de straat verlichte kerstbomen staan. Ook de gedachte aan vakantie hoor ik af en toe genoemd worden.

Een andere vakantie dan voorgaande jaren voor veel mensen. Zelf ben ik meestal gewoon thuis, maar het is bekend dat de reis naar de wintersport bij velen op het verlanglijstje staat. Dit jaar blijft het op dat lijstje, net als gezellig gaan eten in een fijn restaurant of ontspannen naar het theater. Het kan allemaal niet.

Het is ook de tijd van het jaar dat mensen terug denken aan wat er allemaal is gebeurd in het afgelopen jaar. Is alles gehaald wat in de planning stond. Voor velen zal dat niet zo zijn. Ook ik denk terug. Natuurlijk heb ik weer ontelbare handtekeningen gezet. Zakelijk gaan ze nog wel eens digitaal, maar als het maar een beetje persoonlijk is, teken ik altijd zelf. Vergaderingen en overleggen waren er ook genoeg. Maar als ik denk aan al die mensen die ik graag had willen spreken en aan wie ik graag een bezoekje had willen brengen, dan komt dit jaar er maar bekaaid van af. Armoedig zelfs. Net zoals dat bij veel mensen nu het geval is als het om contacten gaat.

Vergaderen doen we nog genoeg. De voorbije week drie avonden en de komende week weer twee. Die vergaderingen zijn voor driekwart digitaal, en een avondje scherm kijken is heel anders dan elkaar in de ogen kunnen kijken. Maar als we door op deze manier te werken, kunnen voorkomen dat mensen naar het ziekenhuis moeten, of thuis een heel beroerde tijd hebben, dan is het dat waard. Daarmee zijn we ook solidair met de mensen in de zorg die erg hard werken en soms zelf heel ziek worden. Dus we gaan er ijverig mee door.

De ontwikkeling van het vaccin, dat nu al in Engeland wordt gebruikt en dat binnenkort ook in ons land ter beschikking wordt gesteld, zal mensen hoop geven dat er een eind komt aan de contactarmoede waar velen last van hebben. Niet iedereen staat te springen om zich in te laten enten, maar mensen die nu niemand zien omdat ze angstig zijn voor besmetting vanwege hun broze gezondheid, die krijgen mogelijk hoop op een gezelliger leven. Naarmate minder mensen ziek zijn, is de kans op besmetting natuurlijk ook veel minder groot. Hopelijk helpt dat om een eind te maken aan deze voor sommige mensen zo eenzame tijd. En ondertussen houden we waardering voor mensen die juist in deze tijd aan anderen blijven denken, met een telefoontje, een briefje, een gesprek, kortom, met aandacht. Zo houden we de moed erin.